ИҖТИМАГЫЙ-СӘЯСИ ГОМУМТАТАР ГАЗЕТАСЫ

/№ 73, 24.05.2019/

Шөкер, мин дөрес юлда

 

Узган ел эш сәфәрендә Кукмараның социаль яклау бүлегендә, “Шәфкать” тернәкләндерү үзәгендә булырга туры килде. Монда эшләүчеләр  нәрсә турында сөйләсә дә, Нияз Кәримуллин дигән егетне искә алды. Озак та үтмәде, Казанда узган бер бәйгедә Ниязның үзен күрү насыйп булды. Карап торышка чибәр генә егет үзе. Әмма тотлыга торган гадәте бар.

17-1  
– Энем кечкенә вакытта базга егылды. Шул егылудан куркып калгандыр дип уйлыйбыз. Теле ачылганда да авыр булды. Аңа сөйләшү бик кыен иде. Мәктәптә укыганда каты тотлыкты. Мәктәптә сөйлисен язып бирә иде. Укытучылар да энемнең хәленә керде. Логопедлар белән шөгыльләнсен дип, районга да йөрттек. “Шәфкать” тер­­нәкләндерү үзәге педагоглары бик ярдәм итте. Нияз үзеннән, үз кимчелегеннән читенсенми башлады. Сөйләшүе авыр булса да, җырлаганда бер дә тотлыкмый, – ди апасы Гөлшат.


 Аның беренче тапкыр сәхнәгә чыгып җырлавын район социаль яклау бүлеге җитәкчесе Светлана Җамалиева күреп ала. Һәм шуннан соң егетне төрле чараларда катнаштыра башлыйлар. Билгеле, Ниязның күңеле үсеп китә.


“Мин кечкенәдән иҗатка гашыйк кеше. Җырларга, биергә яратам, күңел кичерешләремне кәгазь битләренә төшерәм. Вахит авылы балалар бакчасына йөргән­дә үк музыка җитәкчесе Сәкинә апа Ибра­һимова сәләтемне ачарга ярдәм итте. “Шәфкать” тернәк­ләндерү үзәгендә шөгыльләнүем дә зур тормыш мәктәбе булды. Әлеге үзәктә мин сәламәтлегемне ныгытып кына калмадым, авыр­лык­ларны җиңәргә дә өйрәндем. Мин андагы белгечләргә рәх­мәтле. Әле хәзер дә төрле бәйрәмнәргә чакырсалар, катнашырга тырышам. Ул чакта үзәкнең музыка җи­тәкчесе Илмира апа Ханнанова тәкъдиме белән сән­гать мәктәбенә укырга кердем. Бер үк вакытта Вахит авылында Гөлнара апа Низамиева җитәк­челегендә эшләп килүче “Җәүһәр” җыр һәм бию фольклор ан­самбленә дә йөрдем”, – ди Нияз.


Ниязга Казан мәдәният һәм сәнгать институтына укырга ке­рер­гә насыйп була. Башкалада “Җомга көн” татар фольклор ансамбленә йөри.  Укуын кызыл дипломга тә­мам­лый. Хәзер ат­наның ике кө­нендә Кукмара музыка мәктәбендә сабыйларга белем бирә. Калган көннәрдә Казанга килеп укыта.


– Нияз Ришатович белән дә­реснең узганын да сизмисең. Әле Яңа елдан гына укытса да, без инде биергә дә өйрәндек. Аның дә­ресләрен көтеп торабыз, – ди укучылары.


“Бу сынауларны узу җиңел булмады. Әгәр кимчелегем булмаса, мин гадәти тормыш белән яшәр идем. Әмма башкалардан аерылып тору мине көчле итте. Яшермим, төрле чаклар була. Кайчак, көлеп караучылар да бар. Андыйларга игътибар итмәскә тырышам. Алга таба атлыйм. Эшлисе эшләр күп. Җырга-моңга гашыйк булуым белән бәхетле мин. Безнең авылда атна саен мәдәни чара була. Инде 11 ел рәттән “Егетләр солянкасы” дигән концерт уздырабыз. Халык яратып йөри. Татар халкының гореф-гадәтләрен дә өйрәнәм. Элек самолетка утырудан шөл­ләсәм, иҗат хакына бу куркуны да җиңдем, – ди Нияз. – Республика күләмендә узган бәйгеләрдә бик теләп катнашам. Шөкер, алдынгы урыннар эләгеп тора. Мин  тормышта үз юлымны табуым өчен әти-әниемә, туганнарыма рәх­мәтле. Әгәр алар үсен­дереп тормаса, уңышларга ирешеп булмас иде. Шөкер, яраткан кешемне очратырга насыйп булды. Ул кешенең янымда булуы миңа канатлар куя. Иң мөһиме – үзеңә ышанырга кирәк. Әгәр алдыңдагы киртәләрне узарлык көч табасың икән, димәк, син дөрес юлда”.

(“Ватаным Татарстан”,   /№ 37, 15.03.2019/)


Бу язманы шәхси сәхифәгезгә дә урнаштырыгыз:


Язмага фикерегезне өстәгез

Фикерләр: 0

Архив

Котлыйбыз!